5 Mar 2017

Zuid-Afrika deel 12 Het eind in zicht

Nossob is een aardig restcamp, ook al met een eigen 'hide', die uitkijkt op een kleine drinkpoel. 's Avonds zien we daar in het halfduister hoe een Verraux's Eagle Owl (een heel forse Oehoe) een grote prooi bemachtigd heeft. Op een boomstronk gezeten heeft hij zijn klauwen gezet in iets dat op een Zwarte Ooievaar lijkt. Al lijkt op dit tijdstip natuurlijk alles op een Zwarte Ooievaar. Het arme slachtoffer beweegt eerst nog wel, maar niet heel lang meer. Fascinerend om te zien, al is het te donker om met de camera vast te leggen.

Verder is de omgeving van Nossob nog natter dan bij Mata Mata. Als de grote plassen op de zandwegen een beetje beginnen op te drogen ontstaan er grote zuigende modderplekken. Wij vertrekken naar Kieliekrankie en dan Twee Rivieren, ons laatste restcamp in het zuiden van de Kgalagadi. Ik nader één van de moddersporen, schakel over op de 4x4 modus en maak een keuze. Het linker- en rechterspoor zien er even slecht uit, dus ik ga voor de linkerkant. Net zoals ik altijd de verkeerde rij kies bij de kassa van Albert Heijn pak ik nu het verkeerde spoor. Ons Toyotamonster komt vast te zitten in de modder en we kunnen geen kant meer op. Na een uur komt de eerste auto langs. Sorry, no cable, good luck! De auto verdwijnt via het rechterspoor aan de horizon. Mijn echtgenote schept wat modder weg bij de achterwielen, terwijl ik speur of zij niet belaagd gaat worden door een leeuw. Mijn camera ligt natuurlijk ook klaar. Ik kijk nog wel of ik eerst roep of eerst een foto neem. Het wegscheppen van de modder is een bijna onmogelijke klus, maar gelukkig komt er uiteindelijk een auto met sleepkabel en behulpzame inzittende. Hij bevestigt de kabel aan onze 'bull-bar' (no problem, I've done this before) en trekt ons los. Naar later blijkt trekt hij ook de bull-bar los, maar wij kunnen verder.

Kieliekrankie is een fantastisch gelegen wilderness camp. Uitzicht rondom op de rode duinen, nou ja nu even groene duinen, en slechts 4 huisjes. De handige kampbeheerder bedenkt een tijdelijke oplossing voor onze losse bumper. De bull-bar zit nu steviger vast dan ooit en we halen zonder problemen Kaapstad.

Vanuit Twee Rivieren maken een paar mooie ritten. We ontdekken twee leeuwen, man en vrouw, die kort daarvoor een gemsbok hebben gedood. Een grote prooi, waar ze nog niet aan zijn begonnen. Je zou zeggen dat ze daar wel even van moeten bijkomen, maar de leeuwin maakt plotseling avances en een snelle paring volgt. Ja, zo'n kans krijgt hij niet elk weekend. Een half uurtje later gewoon nog een keer, ondanks de gluurders met die telelens. Ze hebben duidelijk geen idee hoe link dat is, met Facebook.

In de middag besluiten we het stel weer op te zoeken, want ze zijn vast nog bij hun 'kill' in de buurt. Ik heb wel een ander T-shirt aangetrokken om niet gelijk herkend te worden als die vent van de foto's. Dat helpt en we krijgen ze van heel dichtbij te zien als ze zich, na een bezoek aan de drinkplaats, op de zandweg neerleggen.

Ons geluk kan niet op als we even later ook nog het cheeta gezin van 5 terugvinden. Eerst alleen een paar kopjes op afstand tussen het lange gras, maar dan besluit de hele groep onze richting op te lopen en voor onze auto het pad over te steken. Eén voor één lopen ze het duin op en verdwijnen uit zicht. Pas dan halen wij weer adem. Wat een belevenis.

De laatste avond in het Kgalagadi park boeken wij een zgn 'sunset drive'. Met een ranger achter het stuur van de safari landrover en vier medepassagiers vertrekken wij rond half 7 voor een rit, die tot bijna half 10 zal duren. Dat is flink langer dan gebruikelijk, wat voornamelijk te danken is aan de 2 jongemannen die achter ons zitten. Italiaanse piloten met ogen als een havik. Als het donker wordt krijgen zij beiden een spotlight toebedeeld. Keer op keer weten zij door de korte reflectie van een paar ogen de nachtelijke bewoners van de Kgalagadi te ontdekken. Afrikaanse wilde katten, Kaapse vossen, een genetkat, drie soorten uilen, het kan niet op. Ik boek voortaan bij Alitalia.

Spotted Eagle Owl

Onze vlucht terug naar Nederland echter gaat nog met British Airways. Ook niet verkeerd, trouwens. Vooral het ontbijt, waar wij om 4 uur 's ochtends voor wakker geschud worden. Een dienblaadje vol warmgestoomde kauwgom. Ontzettend leuk, in allerlei kleuren. Eén brok is zelfs helemaal geel gemaakt om een omelet na te bootsen. Net echt. We landen met een glimlach op onze lippen. En een lege maag. Terug in Nederland. Voorlopig.

 

3 Mar 2017

Zuid-Afrika deel 11 Kgalagadi vervolg

Op de ochtend dat we uit Mata Mata zullen vertrekken wordt mijn echtgenote om 5 uur wakker van gebrul. Hoewel de gedachte aan een leeuw wel even bij haar opkomt, denkt ze inwendig glimlachend: dat zal het heus niet zijn, hier midden in Afrika. Misschien een brommer of zo'. Tevreden draait zij zich weer om en slaapt verder. Als om 6 uur de wekker gaat (ja, af en toe even uitslapen is verstandig), klinkt opnieuw gebrul vlakbij. Wij schieten in de kleren en haasten ons naar de schuilhut bij de drinkplaats. En jawel, wij zien nog net 3 leeuwen weglopen van de poel, waar ze zich het afgelopen uur prachtig hebben laten bewonderen. Althans volgens de aanwezige enthousiastelingen, die wel om 5 uur opgestaan zijn. Maar goed, wel onze eerste leeuwen en ons huwelijk loopt geen blijvende schade op.

We vertrekken voor de lange rit naar Nossob. Op aanraden van onze bevriende journalisten verlengen we de route zelfs om bij de zuidelijke waterholes op zoek te gaan naar de cheeta's. De waterholes hebben allemaal een eigen naam, varierend van Dertiende boorgat tot Marie se draai. Aan de westelijke kant heeft een door heimwee overmande Schotse ingenieur getracht de Highlands naar de Kalahari te brengen door ze Dalkeith, Montrose of Kieliekrankie te noemen. Qua regenval krijgen wij zelf ook een beetje het Schotse gevoel.

Wij draaien het paadje naar Dalkeith in en opeens zien wij een indrukwekkend grote leeuw langs hetzelfde pad lopen. Voorzichtig stuurt mijn wederhelft de auto langs hem heen, zodat ik van slechts een meter afstand, door het open raam foto's kan maken, Mijn telelens is meer berekend op ver weg zittende vogels, dus ik krijg zo ongeveer alleen zijn linkeroog in beeld. Een oog dat mij hongerig aanstaart. Wij besluiten een stukje verder te rijden om hem even verder weer op te wachten. Als wij de bocht om komen staan er zeven stevige landrovers langs de kant opgesteld. Uit elk raam steekt een telelens, die de mijne doet verbleken. Zij hebben de leeuw al eerder zien aankomen en hebben zich tactisch gepositioneerd om een prijswinnende foto te maken als imposante dier langs hen loopt. In plaats daarvan kunnen zij plaatjes schieten van onze vervuilde Toyota. De leeuw is intussen achter onze auto het pad overgestoken en verdwijnt over een zandduin. Dat vinden zij wel jammer, blijkt uit de verhitte reacties die ons ten deel vallen. Wij hebben hem in elk geval van heel dichtbij bewonderd, dus tevreden tuffen wij verder.

Een tijdje later we vinden inderdaad de beloofde cheeta's, een vrouwtje met 4 al aardig opgroeiende welpen. Pubers, schatten wij in. Ze liggen namelijk een eind van de weg in de schaduw van een boom een beetje te chillen en de enige actie die we zien is dat er af en toe één zijn kop omhoog steekt. Het enige dat ontbreekt zijn de mobiele telefoons. Je hoort hun moeder denken:doe eens wat nuttigs, heb je geen huiswerk of zo. Dit moet dan het snelste landdier ter wereld zijn. We klagen niet, natuurlijk. Vjf cheeta's tegelijk zien, waar gebeurt je dat nog? Onze dag is al helemaal goed.

 

En dan heb ik het nog niet eens over de vogelrijkdom, die zich elke rit aan ons presenteert: Tawny Eagles, Snake Eagles, Lanner Falcons, Kori Bustards, Gabar Goshawks, allemaal in behoorlijke aantallen en soms van verrrasend dichtbij te fotograferen. Nou ja, niet zo dichtbij als de leeuw, maar je weet hoe aanhalig katten zijn.

Lanner Falcon
Kori Bustard (Kori Trap)
Brown Snake Eagle