23 Jan 2017

Zuid-Afrika 2017 deel 3 (terug naar Nederland)

Ik heb mij voorgenomen morgen weer een deel van de blog te schrijven. Over de prachtige tuin in Hermanus, bijvoorbeeld. En over mijn gitaar. Maar om 4 uur ’s nachts komt er een telefoontje uit Nederland. Het gaat niet goed met mijn moeder. Zij is 91 en bewandelt al geruime tijd het pad der dementie, maar toen we haar achterlieten hebben we nog uiterst gezellig koffie met haar gedronken in het restaurant van het verzorgingshuis. Aan een tafeltje bij het raam, dat uitzicht biedt op een ruime vijver. Een IJsvogeltje flitst langs als een oranjeblauw juweeltje. “Dat is ook een tref’ zegt zij in een onverwacht helder moment.
Maar nu gaat het niet goed. Door de alarmcentrale wordt een vlucht terug geboekt, die nog vandaag laat in de avond vertrekt. Verder speelt de dag zich wat onwerkelijk af. Af en toe is er telefonisch contact en ’s middags zing ik via de luidspreker van de telefoon een lied voor haar, spelend op de hier aangeschafte gitaar. Veertienduizend kilometer bij haar vandaan.
Als wij de volgende ochtend landen op Schiphol is zij drie uur eerder overleden. 





Mijn moeder ligt opgebaard in haar kamer, waar zij de rest van de week zal blijven, tot aan de crematie op zaterdag. Hectische dagen breken aan, waarin we overschakelen op de ‘blik op oneindig’ modus. De kamer moet vrijdag al leeg opgeleverd worden, de dag voor de uitvaart. Als we voorstellen, die dan over te dragen met de overledene erbij mogen we het uitstellen tot maandag. Door de begrafenisondernemer, een geweldige man, worden mooie kamerschermen geplaatst. Dat maakt het mogelijk om daarachter vast met uitruim werkzaamheden te beginnen zonder de bestraffende blijk van ons moeder. Eén van de verzorgsters van haar afdeling komt onverwacht binnen en roept verschrikt dat dit toch niet kan terwijl mevrouw hier opgebaard ligt. De zorg voor ‘mevrouw’ stijgt tot ongekende hoogte na haar overlijden. Wij wijzen haar er vriendelijk op dat het hun eigen beslissing is dat de kamer al zo snel moet worden opgeleverd. ‘Daar kan toch over gepraat worden. Als u bijbetaalt kan dat best wat langer wachten’. Ik trek al mijn credit card om nog een paar dagen bij te boeken in dit aangename all-inclusive onderkomen, maar ik word weggestemd. Mijn vrouw vraagt of zij soms wat kleding willen hebben voor bewoners, die dat zelf lastig kunnen betalen. “Nee, de kamer moet leeg opgeleverd worden’. En de gordijnen dan? Zonde als die niet gewoon weer hergebruikt worden.’Nee, de kamer moet leeg opgeleverd worden’. Het lijkt me heerlijk als je op alle vragen hetzelfde antwoord hebt.

Mijn zwager heeft intussen contact gehad met de kringloopwinkel, voor haar meubeltjes. We moeten fotootjes sturen, dan zal Ton beoordelen of het de moeite waard is om ze te komen halen. Ton is iets hoogs in de winkel. Als wij later informeren of er al iets besloten is, blijkt Ton naar een cursus te zijn. Hij is om half vier terug. Wij doden de tijd met koffie in het restaurant. Als wij om half vier bellen is Ton al teruggeweest van de cursus Kringlopen, maar meteen weer vertrokken. Uiteindelijk krijgen we hem toch te pakken.”Nee, ophalen kan pas halverwege volgende week.’ Ton weet al sinds het eerste contact dat de kamer vrijdag leeg moest zijn, maar heeft het niet de moeite waard gevonden om gelijk te zeggen dat dat niet gaat lukken. De cursus Meedenken is vorig jaar niet doorgegaan wegens gebrek aan belangstelling.
Uiteindelijk lukt het allemaal en we bereiden ons voor op zaterdag. De dag daarvoor kijken we naar Trump, die de troon bestijgt. Zijn inauguratie toespraak was geheel belangeloos ter beschikking gesteld door een goedkope dictator uit een bevriend derdewereld land. Morgen de uitvaart. Ook verdrietig, maar een stuk minder eng.
De uitvaart dienst is buitengewoon. De fotopresentatie, kinderen en kleinkinderen, die voor haar zingen, prachtige toespraken van zussen en broers en een persoonlijke, troostrijke overdenking van de voorganger. Mijn moeder ligt te genieten tussen de bloemen. ‘In jouw hart was iedereen welkom’ staat boven haar kaart. En zo was het. Do you hear me, Donald J. Trump?


Donderdag a.s. vliegen wij weer naar het zuiden. Ik laat iets horen..

10 Jan 2017

Zuid-Afrika 2017 deel 2 (Het vertrek)

Het vertrek valt niet mee, moet ik zeggen. Na een hoop grijze december- en januaridagen komt het KNMI opeens met de voorspelling van sneeuw en ijzel op onze afreisdatum. Nou heeft het KNMI het vaak fout, maar nooit als je graag wilt dat ze het fout hebben. Code oranje voor het grootste deel van het land en het dringende advies om niet de weg op te gaan. Voor half tien al 250 ongelukken door de gladheid. Gelukkig is er dan altijd de NS, Een behulpzame zoon en een nog behulpzamer buurman slepen de koffers een kwartier lang over de be-ijsde straten richting station.

En de trein vertrekt op tijd, dat wil ik toch even vermelden. Net na Amersfoort staan we stil. We doen heel ontspannen en maken nog enige goedgevonden grappen met medereizigers over ProRail en Schiphol. De NS doet leuk mee. 'Wegens een bevroren wissel keren we terug naar station Amersfoort. Reizigers richting Amsterdam kunnen......' Dan volgt een lange reeks zinloze en dagvullende adviezen. Over reizigers richting Schiphol durven ze niet eens te beginnen. Wij bellen onze behulpzame zoon en die blijkt bereid om toch de rit met de auto te wagen. Hij liever dan ik, denk ik nog, maar wij moeten mee. Uiteindelijk bereiken wij geheel zonder ongelukken het vliegveld en nog steeds ruim op tijd. Voortaan is code oranje voor mij slechts het sein om in de auto te stappen. Watjes bij het KNMI.

De vlucht met British Airways via Gatwick verloopt verder voorspoedig, behalve dat we voor de lasagne kiezen. We hopen hiermee de Engelse keuken te vermijden, maar zelfs wij kunnen een betere variant bereiden. Degenen, die wel eens bij ons gegeten hebben, zullen nu vol ongeloof de wenkbrauwen optrekken, maar ik ben geheel serieus.

In Kaapstad halen we onze huurauto op en rijden een paar uur later een zonnig en warm Hermanus binnen. Omdat we pas na 14:00 ons B&B in kunnen, vermaken we ons een tijd op een fraaie plek aan de kust. De zonnebrand ligt nog onder in de koffer, maar ach, een uurtje. Deze vergissing voelen we dagen later nog.

Ik zie wel de eerste nieuwe vogelsoorten. De geheel zwarte Afrikaanse Scholekster. Dit is geen waardeoordeel, slechts een beschrijving van de kleur. Riskant, zo'n blog, besef ik nu.

Bij ons onderkomen treffen we nog veel meer vogels. Gewoon vanaf ons terrasje. Maar daarover later meer.

 

5 Jan 2017

Zuid-Afrika 2017- deel 1 (Bijna weg)


Bijna weg

Het is bijna zover. Over twee dagen reizen wij af naar Zuid-Afrika, dit keer naar Kaapstad om ook het zuidelijk deel van het land te bekijken. ’s Morgens loop ik nog even naar mijn vertrouwde dijkje in de Arkemheen polder om afscheid te nemen van de wintervogels. De Zaagbekken en de Smienten. 


Grote Zaagbek

Smient

Als we terugkomen zijn zij al weer weg. Naar het hoge noorden, net als veel andere trekvogels, die hier overwinteren. Sorry, trekvogels kan eigenlijk niet meer: ik moet nu spreken van vogels met een migratie achtergrond. Wij gaan zelf de route volgen van een andere migrant, de Noordse Stern. Althans gedeeltelijk. De Noordse Stern schrikt niet terug voor een flink stukje vliegen. Hij broedt in Arctische streken (waaronder ik voor het gemak Texel ook maar even reken) en trekt zo’n 20.000 km naar het zuiden tot hij uiteindelijk het Zuidpoolgebied bereikt. Dat snap ik dan weer niet. Het is duidelijk niet één van de slimste migranten. Twintigduizend kilometer vliegen om het uiteindelijk even koud te hebben als toen je vertrok. Beetje zinloos, lijkt me. Wij pakken dat beter aan en volgen zijn route tot aan de kust van Zuid-Afrika. Daar is het 27 graden. Je moet het moment weten om te stoppen. 

Knobbelzwaan


Er vliegt een Knobbelzwaan langs de dijk, prachtig afstekend tegen de blauwe vrieslucht. Met enige nostalgie kijk ik hem na. Het afscheid valt me toch zwaarder dan ik dacht. Zal ik het echt zo lang uithouden zonder mijn vertrouwde poldermodellen? Ik weet het niet, maar ik houd jullie op de hoogte