5 Nov 2015

Het mag geen naam hebben

We hebben besloten een paar daagjes naar Texel te gaan. De weersverwachtingen zijn aardig en de najaarstrek brengt allicht wat interessante soorten mee. We vinden een onderkomen in De Cocksdorp. Aardige naam voor een vriendelijk dorpje in het noorden van het eiland, maar veel Engelse toeristen ga je er niet mee lokken. In de Slufter (ook al zo'n naam met maar één rijmwoord) volgt een weerzien met de mooiste leeuwerik van Europa: de Strandleeuwerik.

Strandleeuwerik

Later lopen we vanaf de vuurtoren over het eindeloos brede strand naar de branding. Daar scharrelen natuurlijk de ADHD-ertjes onder de wadvogels: Drieteenstrandlopers. Ik heb er een zwak voor. Ik slaag er zowaar in om er eentje in de vlucht te fotograferen.

Drieteenstrandloper

Uit zee komt een Grote Lijster aangevlogen. Een onverwachte bezoeker, die al heel wat kilometers boven de golven moet hebben afgelegd.

Grote Lijster

We blijven nog even staan in de hoop een voorbijvliegende Jan-van-Gent te spotten. Het gaat een beetje over namen, deze blog. Aanleiding is het besluit van Artis om nieuw-geboren dieren geen naam meer te geven. Niet langer Tanja, het Nijlpaard of Knud, de IJsbeer. Ik ben daar helemaal voor. Jan-van-Gent, hoeft voor mij niet. Vogel uit België zegt genoeg. Ik heb het al eens gehad over rangers in Zuid-Afrika, die het steevast over Pumba hadden, als er een Wrattenzwijn opdoemde. Ik erger me daaraan. De VerDisneysering van het dierenrijk. 'Doe mij maar de gestoofde Bambi met spruitjes'.
Misschien is het ook best een goed idee om pasgeboren kinderen geen naam te geven. Gewoon 'Kind 1' en 'Kind 2'. Spaart een hoop ellende met het uitkiezen van namen en vernoemen van schoonouders. Hoewel het natuurlijk later ook weer tot trauma's kan leiden: 'ik was altijd kind 2.....'
Voor mensen, die de pensioengerechtigde leeftijd gepasseerd zijn kan het in elk geval best. Die hebben hun nut wel een beetje gehad. Noem ze maar Profiteur 328, of Verpleegobject 17. Anders vermenselijkt het ze te veel. En dat maakt het weer moeilijk bij het ruimen.
Zo staan we wat te filosoferen aan het strand. Bij de Drieteenstrandlopers. Ook wel cru eigenlijk, die vogeltjes constant confronteren met hun handicap. Al zijn ze nog best snel.

Drieteenstrandloper


Een mug te ver

Wij bevinden ons in de Camargue. De Rhone delta, een land van water, riet en zoutpannen. En muggen. We hebben de kleine camping á la ferme weer opgezocht, waar we een paar jaar geleden ook enige tijd gestaan hebben. Het a la ferme aspect wordt slechts hooggehouden door een oude, doorgeroeste tractor en het feit dat het sanitair nogal basic is. Er is wel electriciteit aanwezig op de staanplaatsen en we kunnen zelfs kiezen uit de reguliere .... aansluiting een een eenvoudig stekkerblok, dat onder aan de paal geduldig op de eerste regenbui ligt te wachten. Wij kiezen voor optie 1, zodat de Duitse camper, die even later arriveert, gebruik moet maken van de tamelijk riskant ogende optie 2. Als je na een paar jaar terugkomt op dezelfde plek, merk je vaak dat het verloop van de tijd de herinneringen wat romantischer ingekleurd heeft dan feitelijk het geval was. Dat geldt zeker voor het aantal muggen. Op een Nederlandse camping kunnen muggen ook wel eens lastig zijn. Dat beperkt zich dan meestal tot de avond en een gezellig muggenkaarsje en enig licht spuitwerk zijn afdoende voor een toch aangenaam verblijf. De werkdag van de Zuid-Franse mug is aanmerkelijk langer. In een niet-aflatend vertoon van team spirit en vastberadenheid kleven zij de gehele dag aan je oren en het is slechts met de grootste moeite dat wij de slaaptent in elk geval mug-vrij kunnen houden. Maar goed, de vogels vergoeden veel. Opnieuw genieten wij van de onbeholpen en toch gracieuze Flamingo's en diverse reigersoorten. Wij zien Lachsterns die zich aan een ongebruikelijk dieet van libelles tegoed doen en langstrekkende Dwerg- en Reuzensterns. Net als in sprookjes zijn de reuzen beduidend groter dan de dwergen.
Flamingo


Reuzenstern

Lachstern
Wij besluiten om onze eerste avond te vieren met een etentje in het nabijgelegen restaurant. We bestellen het aantrekkelijk lijkende drie-gangen menu. Als hoofdgerecht kiezen we beiden voor gegrild kalfsvlees. Het is duidelijk dat de kalfjes al direct na de geboorte naar de slager verhuisd zijn, want de stukjes zijn dermate klein, dat het ook niet onmogelijk is dat we kalfs embryo's aan het nuttigen zijn.
Scharrelaar

Slechtvalk

De muggenplaag wordt in de volgende dagen zowaar wat draaglijker. Hier zorgt de mistral voor, die dagen achtereen een kille storm over de vlakke Camargue jaagt. Ik zou het ook wel weten als mug. Bij het ontbijt kunnen wij het stokbrood nog net grijpen, voordat het achter de wuivende rietpluimen verdwijnt. Ineengedoken gezeten achter de auto slagen wij er toch in voldoende voeding voor de ochtend binnen te krijgen. Tegen beter weten in zoeken wij aan het eind van de middag nog onze idyllische picnic ( ik weet het, dit woord is taboe verklaard door de VN commissie) plek op, maar de vogels laten het grotendeels afweten. Nou ja, op een jagende slechtvalk en een verwaaide scharrelaar na en dat is eigenlijk niet niks. Desondanks pakken wij de volgende ochtend onze spullen en vertrekken naar een windvrije Provence. En mug-vrij ook, trouwens. Daar draagt de Bidsprinkhaan aan bij...

Bidsprinkhaan