25 Nov 2014

Zuid-Afrika deel 8 Marakele NP

We worden weer afgeleverd bij de Platjan Border Post en onze Toyota staat er nog. We rijden een flink eind naar het zuiden en overnachten in Polokwane. Ons eigenlijke doel bereiken we pas de volgende dag: het Marakele National Park, schitterend gelegen in de Waterberg Mountains. Ik zeg niets over de incheckprocedure, behalve dat het redelijk snel verloopt. Na de slagboom gaan wij er weer echt voor zitten en rijden zachtjes het park in. Na tien minuten zien wij een auto langs de zandweg staan, waarnaast een jongeman geheel op zijn gemak een boterham staat te nuttigen. Zijn vriendin zit achter het stuur. Het is een stel uit Nederland, dat we zonet al bij de receptie gezien hebben. Wij stoppen even naast hem en zeggen dat het niet de bedoeling is dat je je auto verlaat, tenzij op een picknick plaats. We leggen ook uit waarom. Daar hebben ze bij de balie niets over gezegd, maar ik zeg niks over de incheckprocedure. Hij lacht begrijpend naar ons en zegt dat hij dit alleen even doet omdat het binnen zo knoeit. Dat is ook weer waar, natuurlijk

Marakele NP

We verblijven in Tlopi Tented Camp in een comfortabele tent met een apart keukentje en een terras dat uitkijkt over het meer. Aan de oever verschijnen regelmatig dieren om te komen drinken, zoals, Waterbokken, Wrattenzwijnen, Bosbokken, Impala's en zelfs een Giraffe. Apen zijn er ook, maar daarover later meer.

 

De volgende ochtend maken wij een tocht naar het Lenong Viewpoint, zo'n 1300 meter hoog. De route vanaf het kamp is 12 kilometer lang, maar de laatste paar daarvan blijken behoorlijk ijzingwekkend te zijn. De weg wordt zo smal, dat er slechts één auto tegelijk overheen kan, er is geen vangrail en hij loopt steil omhoog langs een afgrond van honderden meters diep. Gelukkig doemen er geen tegenliggers op en wij bereiken heelhuids de top. Prachtige uitzichten zijn onze beloning. Een ook een straffe, koude wind, die een lang verblijf wat onaangenaam maakt.

Uitzicht Lenong Viewpoint

In de middag maken wij een game drive naar het lagere gedeelte van het park. Hoewel ons deel een Big Five reservaat moet zijn, houden vier daarvan zich gedurende ons hele verblijf goed verborgen. Wij verrassen wel, na een bocht, drie enorme neushoorns. Voorzichtigheidshalve rijden wij snel een klein stukje door en stoppen dan om ze even te bekijken. Het zijn Witte Neushoorns. Wikipedia zegt daarvan dat ze weinig agressief zijn, maar ik weet niet hoeveel neushoorns hier Wikipedia raadplegen. Later komen we ze nog een keer tegen, maar de oogst aan dieren is mager in Marakele. We zien nog wel een Tsessebe (Lierantilope in het Nederlands) en die zijn redelijk zeldzaam.

Tsessebe (Lierantilope)

Omdat er nu weinig wind is, stel ik de dag daarna voor nog een keer naar het Lenong Viewpoint te rijden. De crisis in ons huwelijk duurt een paar uur, maar dan rijden we toch weer de berg op. Een paar kilometer voor de helletocht komt ons een auto tegemoet. Dat kan daar nog. Hij stopt en en een bezorgde Zuid-Afrikaan zegt: ' Do you realize that it gets very steep further on?' 'I know", stel ik hem gerust. 'We've been there already". Zijn ogen worden groot. "You're doing it again ???!!' Hoofdschuddend rijdt hij verder en belt ongetwijfeld vast de hulpdiensten. Ook nu halen we de top. Het uitzicht is nog steeds fantastisch en, begrijpelijk, het is heel rustig. Op de terugweg glijdt een majestueuze Zwarte arend vanaf de bergkam over de weg. Ik durf er niet naar te kijken.

Cape Grassbird (Kaapse Grasvogel)

Dan breekt de laatste dag aan. Wij pakken onze spullen en maken de auto enigszins toonbaar. Als ik daarmeee bezig ben, laat ik de deur naar onze keuken twee minuten open. Niet handig. Een 'Vervet Monkey' springt naar binnen, rukt de koelkast open en gaat er vandoor met een heel verpakt brood. Daarmee zit hij een paar seconden later op het dak van onze tent. Het beleg mogen wij houden.

Vervet Monkey (Meerkat)
Black Crake (Zwart Porseleinhoen)

Drie uur later zijn wij terug op het vliegveld van Johannesburg. Het liefst willen weer omdraaien. Hoewel het hier best gezellig is. Het is weliswaar pas 19 oktober, maar de kerstboom staat al in vol ornaat op het binnenplein. We hebben mooie weken achter de rug en komen vast weer terug. Gelukkig hebben we de foto's nog.

Vroege Kerst op OR Tambo Airport

 

 

18 Nov 2014

Zuid-Afrika deel 7 Botswana

Kwa Tuli Reserve, Botswana
We gaan de grens over. Een wat slipperige zandweg van 20 km voert ons naar de grenspost bij Platjan. Daar verschijnt na een half uurtje vanuit Botswana een landrover, die ons komt ophalen. De toyota laten wij achter bij de politiepost. Hoe klein de grenspost ook is, het stempelwerk wordt ook hier serieus genomen en met de juiste papieren stappen wij in, om vervoerd te worden naar het Kwa Tuli Nature Reserve. Het ' tented camp' ligt op een eiland in de Limpopo rivier en is slechts bereikbaar via een lange, wiebelige hangbrug. Het reservaat wordt beheerd door 2 gepassioneerde vrouwen van rond de 60, Helena en Judi, die hier 5 jaar geleden aan begonnen zijn als een soort ' semi-retirement'. Helena is biologe en heeft in haar jarenlange carriere in Zuid-Afrika veel ervaring opgedaan in het wildbeheer. Zij zit vol enthousiaste verhalen en wij horen ze ademloos aan. Soms is d informatie heel nuttig, zoals wanneer ze ons vertelt dat, als we hier door een zwarte Mamba gebeten worden, er geen enkele kans is dat we op tijd een ziekenhuis met tegengif gaan bereiken. Dat noteren we vast.
Golden-breasted Bunting ( Acaciagors)

Hangbrug naar het eiland
Onze tent
De enige andere gasten zijn vier jonge amerikanen, 3 vrouwen en een man, allemaal werkzaam als vrijwilliger in zuidelijk Afrika. Zij willen de volgende ochtend in plaats van een game drive, een ochtendwandeling maken met Dix, de ranger. Wij vragen dan maar of hij ons bij de schuilhut wil afzetten voor hij gaat wandelen en ons na een paar uur weer komt ophalen. Dat blijkt een geweldige beslissing. Vanuit de schuilhut zien we hoe impala's, koedoes en olifanten komen drinken. En dan opeens, vanuit het niets, verschijnt er een luipaard, die behoedzaam om zich heen kijkt en zich dan neerlegt om bij de kunstmatige poel zijn dorst te lessen. Wij houden onze adem in. In kilometers omtrek niemand anders aanwezig, alleen wij tweëen en het luipaard. Een magisch moment.
Als Dix ons later ophaalt en onze foto's ziet, kan hij zijn ogen niet geloven. De Amerikanen hebben uiteindelijk helemaal afgezien van de wandeling, vanwege het grijze weer en de dreigende regen. Het maakt ons allemaal niet uit en wij laten uiteraard ook hen de foto's zien. Niet dat we het er in wrijven, zo zijn we niet. Helena maakt het avondeten klaar. Daarbij krijgen we bezoek van een paar prachtige Genetkatten, die stukjes kip komen jatten. We offeren er graag een deel van onze maaltijd aan op.
Large Spotted Genet ( Genet kat)

Tijdens de gamedrives met Dix de volgende dagen, krijgen we nog drie keer een luipaard te zien. Dat is zelfs hier bovengemiddeld en we beloven de foto's later te mailen voor het identificatie programma van de luipaarden. Uiteindelijk blijken de vier waarnemingen om drie verschillende luipaarden te gaan. Dix is een goedgehumeurde ranger. Onze inschikkelijkheid bij het programma heeft ons duidelijk een streepje voor gegeven bij hem. Als de Amerikanen zijn vertrokken hebben we privé game drives en neemt hij alle tijd voor ons. Aan de hand van sporen laat hij ons uitgebreid zien, welk verhaal zich heeft afgespeeld tussen luipaard, hyena en impala. De impala lijkt hierbij het kortste strootje getrokken te hebben. Ook gaat hij speciaal voor ons de schijnwerper halen bij het huis van Judi en Helena. Niet dat we hiermee veel zien, maar het gaat om het gebaar.
Spotted Hyena ( Gevlekte Hyena)

Het valt ons tijdens de gamedrives in de verschillende gebieden wel op hoe Walt Disney het dierenleven grotendeels heeft geïnfantiliseerd. Sinds de Lion King spreekt bijna iedere ranger over Pumba, als hij een Wrattenzwijn aanwijst en de Neushoornvogel wordt steevast Zazoe. Dank je, Walt. Dix vindt het leuk dat we ook in vogels geinteresseerd zijn en we beleven samen met hem ook mooi ornithologische momenten met prachtige roofvogels, kleurrijke bijeneters en scharrelaars en een vliegende Kori Trap, de grootste vliegende vogel ter wereld.
Purple Roller ( Roodkruinscharrelaar)
African Hawk Eagle ( Afrikaanse Havikarend)
Kori Bustard ( Kori Trap)
Dix schuwt de confrontaties met de olifanten niet. Als de leidster van een grote kudde duidelijk laat merken dat ze niet gesteld is op onze aanwezigheid, moedigt hij haar lachend aan: " Come on, Big Mama!". Een halfvolwassen mannetje achter ons begint ook schijnaanvallen uit te voeren ( althans, wij hopen dat ' schijn' een juiste interpretatie is). Dix geeft een aantal malen flink gas, om te laten merken dat hij niet geintimideerd is en rijdt dan op de leidster en de kudde af. Die stuiven inderdaad uiteen en als wij gepasseerd zijn reageren ze whun woede, luid trompetterend, op het struikgewas af. Wij besluiten dit met onze Toyota volgende keer ook eens te proberen.
's Avonds bij het eten vertelt Helena over de eeuwige strijd, die ze moeten voeren met de lokale bevolking. Ze heeft geprobeerd hen duidelijk te maken dat hun traditionele manier van welvaart vergaren, een koe kopen, een paar jaar daarna weer één, enzovoort, meestal een doodlopende weg is. Als ze hun gespaarde geld beter zouden investeren, was een zekere mate van welvaart voor veel meer mensen bereikbaar. Ze organiseren zelfs een themadag op het reservaat, met een maaltijd voor 300 personen. Het eten gaat er beter in dan de boodschap. Aan het eind van de dag staat een stamhoofd op en zegt:" I have always been a cattle man and I will always be a cattle man." Einde oefening.
Omdat we vannacht alleen in het kamp zijn vertelt Cabe, de uiterst vriendelijke lokale hulp, hoe de radio werkt. Ik vertel hem dat mijn vrouw 's nachts vaak agressief wordt en dat ik dan graag hulp inroep. Hij kijkt mij geschrokken aan, dus ik verzeker hem dat dit slechts een grap is. Dat hoop ik zelf ook.
Uitzicht vanuit de tent
De volgende dag zijn er nieuwe bezoekers, een vriendelijk stel uit Nederland, hier afgeleverd vanuit de Zazoe lodge. Zij hebben al een aardig programma achter de rug, zoals het wandelen met jonge leeuwen. Helena vertelt hen dat de leeuwen valium krijgen om ze rustig te houden en dat ze, als ze in hun ' puberteit' te onhandelbaar worden, ze doorverkocht worden aan game farms, waar rijke Amerikanen ze, tegen forse bedragen, komen afschieten. Helena verstaat de kunst haar gasten op hun gemak te stellen. Al met al is dit verblijf één van de hoogtepunten van onze trip.
Little Bee-eater ( Dwergbijeneter)

14 Nov 2014

Zuid-Afrika deel 6 Mapungubwe

We rijden naar Mapungubwe NP, het meest noordelijke park van Zuid-Afrika, tegen de grens van Zimbabwe aan. We lezen dat Mapungubwe betekent: Plaats van de Jakhals. Dat is een beetje jammer. Ik bedoel, niemand controleert dat toch, dus maak er dan iets van als Heuvels van de Ondergaande Zon. Uit toeristisch oogpunt bezien veel aanlokkelijker. Bij de receptie krijgen we weer het gebruikelijke welkom. Op een plattegrondje van het park worden resoluut kruisjes gezet bij de wegen, waar we, zonder 4x4 geen toegang hebben. Verdwalen zullen we niet, op de twee wegen, die overblijven. Wij bedanken de dame achter de balie. Die reageert al niet meer. Receptie is Afrikaans voor "Hol van de Chagrijnige Hyena".

Mapugubwe National Park

Landschappelijk is het park prachtig. Vooral laat in de middag kleuren de rotsen schitterend rood en Leokwe Camp, waar wij verblijven, is een mooi gelegen en zeer comfortabel verblijf. Dieren zien we niet veel, maar je kunt niet alles hebben. Een van de aangeprezen plekken in dit deel van het park is een 'Treetop walk' via een houten pad door de boomtoppen, eindigend bij een schuilhut. Die laatste blijkt al zo'n twee jaar eerder te zijn weggespoeld bij overstromingen en er lijkt nog geen plan te zijn om hem te herstellen. Het overgebleven deel is leuk om te bewandelen en wij zien daar een aantal mooie vogelsoorten, zoals de Meyer's Parrot, de Broad-billed Roller, de altijd schitterende Lilac-breasted Rolller, White-fronted Bee-eaters en, van heel dichtbij, een Wahlberg's Eagle.

Wahlberg's Eagle (Wahlberg Arend)
Lilac-breasted Roller (Vorkstaartscharrelaar)


Een ander mooi punt is het zgn "Confluence Viewpoint". Daar kijk je uit op de samenloop van de Shashe en Limpopo rivier, tegelijk het drielandenpunt tussen Zuid-Afrika, Zimbabwe en Botswana. Veel water is er niet te zien in oktober, maar de vergezichten zijn prachtig. De temperaturen lopen inmiddels flink op, tot boven de dertig graden. Als wij van de viewpoints afdalen, staan wij ineens oog in oog met een kudde olifanten, die de schaduw van één van de schaarse bomen heeft opgezocht. Ze vinden het te warm om zich druk te maken over onze onverwachte aanwezigheid, dus we kunnen rustig enkele minuten dichtbij vertoeven.

Uitzicht Confluence

Om bij ons 2e verblijf te komen in Mapungubwe, het Limpopo Forest Camp, moeten wij eerst het park verlaten en vlak voor de grens met Botswana weer inrijden. Het landschap is daar geheel anders: droog, stoffig met grote stukken land in privaat bezit, waar bananen, sinaasappels, pompoenen etc verbouwd worden. Een troosteloos hokje met slagboom, bemand door een even troosteloze bewaker, geeft toegang tot het feitelijke park. Ons onderkomen is een 'tented camp'. Niets mis mee, behalve dat er geen schaduw is en dat het plaatsje voor de tent omgeven is door een schutting van hoge palen. Een soort gevangenis.

Limpopo Forest Camp

De vrouw, die het kamp runt en de tenten schoonmaakt is buitengewoon hartelijk en geeft ons een aantal nuttige tips. Zij raapt wat noten van de grond en zegt, dat we daarmee de plaatselijke Bushbucks uit onze hand kunnen laten eten. Het experiment slaagt en dat is een bijzonder gevoel.....

Bushbuck Whisperer

Misschien niet het beste verblijf, maar we hebben aardige buren en de olifanten lopen op enkele tientallen meters langs het kamp, slechts van ons gescheiden door een enkel draadje. Ondanks het beperkte aantal 'loops' om te rijden en de harde wind, hebben we toch leuke ontmoetingen met Steenbok, Crowned Lapwing en een luidruchtige Crested Francolin

Steenbok (Steenbok Antilope)
Crowned Lapwing (Diadeemkievit)
Crested Francolin (Kuiffrankolijn)

 

7 Nov 2014

Zuid-Afrika deel 5 Shiluvari

Het plan is om een paar dagen te genieten van een minder primitieve omgeving, voordat we ons weer in de wildernis begeven. We hebben een onderkomen uitgezocht ten zuiden van de Soutpansbergen: de Shiluvari Lakeside Lodge. Eerst rijden we nog een stuk door het Kruger park terug en nemen de uitgang bij Punda Maria Gate. Vervolgens voert de route naar de stad Louis Trichardt, tegenwoordig omgedoopt tot Makhado. De laatste kilometers rijden wij door de chaotische en onaantrekkelijke wijken van het plaatsje Elim, zodat wij ons afvragen of de aanlokkelijke foto's van de ligging van de lodge wel op waarheid berusten. Dat valt mee. Zoals de naam al deed vermoeden is het onderkomen gelegen aan een meer en heeft mooie uitzchten op het tegenoverliggende heuvelland. Opgelucht gaan wij inchecken. Een reservering op onze naam blijkt echter niet te bestaan. Als wij zeggen dat er al maanden geleden geboekt is, laat de receptioniste weten dat een computervirus enkele weken terug alle boekingen heeft gewist. Geen nood, er is nog plek. Dat is misschien niet zo'n gunstig voorteken.De binnenkant van onze kamer in de lodge is beduidend minder helder dan de buitenkant. Stof afnemen hoort kennelijk niet bij de lokale gebruiken en het handdoekrek komt bij de eerste aanraking volledig uit de muur. Onze tent was een paleisje hiermee vergeleken. Maar ach, het weer is goed en de ligstoel bij het zwembadje aangenaam. Als we tenminste beslag kunnen leggen op het ene exemplaar, waarop je veilig kunt liggen.

Shiluvari Lakeside Lodge


Via het internet hebben wij een dag besproken met een plaatselijke vogelgids, Samsom Mulaudzi (http://www.birdingsoutpansberg-venda.co.za/). Om half 6 's morgens arriveert hij op zijn motor en trekt er met ons op uit. Hij is niet alleen een buitengewoon bekwame gids, maar ook aangenaam en goedgehumeurd gezelschap. In het koude regenwoud, waar wij eerst heen rijden, struint hij welgemoed door het struikgewas, laat af en toe een goede imitatie horen van diverse zangvogels en toont ons enkele soorten, die wij anders nooit gezien zouden hebben. Later, als wij afdalen naar een verborgen stroompje met een klein stuwdammetje, is hij minstens even enthousiast als wij, bij het ontdekken van de mysterieuze Finfoot. Dat klinkt als de Afrikaanse versie van de Yeti, maar het gaat slechts om een verborgen levende watervogel. Voorzover ik weet vormt hij geen wezenlijke bedreiging voor toeristen. De Nederlandse naam roept helaas minder fantasierijke associaties op.

African Finfoot ( Watertrapper)
White-starred Robin ( Sterrenpaapje )
Knysna Turaco ( Knysna Toerako )
African Pygmy Goose ( Afr. Dwerggans)
African Jacana ( Lelieloper )

Al met al is de Shiluvari Lakeside Lodge toch een aangenaam onderkomen, zolang je overdag maar buiten blijft. Het eten is verrassen goed en de grote tuin biedt zelfs nog een paar mooie vogels.

African Hoopoe ( Afr. Hop )
Malachite Kingfisher ( Kleine gekuifde IJsvogel )